De eerste keer dat ik met mijn vader mee ging naar zijn werk vond ik dat erg interessant. Ineens doemde er een hele nieuwe wereld voor mij op. Een wereld waar mijn vader het grootste gedeelte van zijn tijd doorbracht als hij niet thuis was. Waar ‘kantoor’ eerst een abstract begrip was waarbij ik me nauwelijks een voorstelling bij kon maken, zag ik nu met eigen ogen hoe die plek er nu werkelijk uitzag waar hij al die uren doorbracht. Allereerst was ik erg onder de indruk van het enorme gebouw. Als je klein bent, is alles al snel groot, dus ik betwijfel het of ik het nu nog steeds een groot kantoor zou vinden, maar toen vond ik het in elk geval gigantisch. Vervolgens liepen we naar binnen, door zo’n draaideur wat ik ook al erg magisch vond, en kwamen in een enorme hal terecht. In het midden ging er een eindeloze trap naar boven en naast die trap was er een soort constructie gebouwd met een fontein en tropische planten. Ik besloot op dat moment dat ik daar ook wel wilde werken.

Aan de grote tafel mogen zitten

Maar aangezien ik nog maar net naar school ging, zou er van dat werken voorlopig nog niks komen. Helaas, want ik was direct fan van die magische plek waar mijn vader elke dag naartoe ging. Ik wilde daar ook wel elke dag heen. Eenmaal aangekomen in zijn kantoor werd ik weer blij verrast. Het was een lange ruimte waar je langs allemaal bureaus met papieren liep en langs kasten waarvan ik benieuwd was wat er allemaal voor interessants in zou zitten. We liepen helemaal door naar achteren waar twee grote tekentafels stonden en een lang bureau met vele soorten pennen, stiften en potloden. Hier tekenden mijn vader dus huizen. Want dat wist ik wel: dat hij huizen ontwierp. Het meest fantastische van dat bezoek kwam toen nog. Mijn vader moest namelijk eerst nog iets afmaken voordat we konden gaan, dus installeerde hij me op de kruk voor een van zijn tekentafels en gaf mij papier en stiften, zodat ik kon tekenen tijdens het wachten. Ik voelde me helemaal in mijn element en dankbaar. Het was een beetje alsof ik net als mijn vader aan het werk was op zijn kantoor.

Eenzelfde soort bureau

Deze herinnering kwam ineens weer tevoorschijn uit de diepe krochten van mijn herinneringen, toen ik een week geleden besloot een nieuw bureau te kopen. Nu ik thuiswerk en dit voorlopig nog wel hetzelfde zal blijven, heb ik besloten van ons logeerkamertje een kantoortje te maken. Aangezien mijn dochter, net als ik vroeger bij mijn vader, het heerlijk vindt om bij mij te zitten tekenen als ik aan het werk ben, heb ik gekozen voor een hoekbureau. In het logeerkamertje kan ik net een van een mooi exemplaar kwijt, zodat ik al mijn spullen erop kwijt kan en mijn dochter aan het korte eind kan zitten en genoeg ruimte heeft om haar tekeningen te maken. Uiteraard heb ik gekozen voor eenzelfde stijl als die mijn vader op zijn kantoor had: wit met lichtgrijze stalen poten. Simpel, stevig en perfect om vele tekeningen aan te maken. Het is mooi me ineens weer te herinneren waar mijn werkplezier was begonnen en dat ik dat ook weer heb kunnen doorgeven aan mijn dochter.